20. yüzyılın en büyük buluşları arasında kitle iletişim araçları yer almaktadır. Hepimiz az çok, kitle iletişim araçlarının tesirinde kalırız. Bu tesir olumlu ve olumsuz olabilmektedir. Kitle iletişim araçları içerisinde en önemli yeri şüphesiz, televizyon almaktadır. Tv, insanlık tarihi adına büyük gelişmelere vesile olmuş ve günümüzde de tesirleri tartışılmaz bir noktada yerini korumaktadır.
Aile hayatı; tv, evlerde yerini almadan önce ve aldıktan sonra olmak üzere ikiye ayrılabilir. Yetişkin ferde, aileye veya topluma olan tesirlerini bu yazının değerlendirme alanı dışında tutup tv-çocuk münasebetini ele alarak, tv’nin çocuklar üzerindeki tesirlerini vurgulayacağız.
Televizyonun en büyük tesiri, şüphesiz 0-3 yaşları arasında olmaktadır. Çünkü bu yaşlar hayat boyu kullanılacak bazı psiko-sosyal ve psiko-motor özelliklerin kazanıldığı çok önemli bir devredir. Bu devrede oluşabilecek herhangi bir problem, bütün hayata tesir etmektedir.

Bu dönem çocukları işbirliği yapmayı bilmezler. Genellikle öfkelidirler. Bazıları bağırtılıdırlar. Bazen bağımsızlığı, bazense aksini isterler. Söylemlerinden daha fazlasını anlayabildikleri olur.
Bu dönemin çocuklarının bazılarında tuvalet alışkanlığı vardır. Henüz kazanamamış olanlara teşvik olması bakımından çeşitli hediyeler ve ödüller verilebilir.
Kendilerinden yetişkin olanlar, bu çağdakilere tepki gösterdiklerinde, onlar hemen çareyi ağlamak ve mızırtılı olmakta bulurlar.

01-     Bebekler yetişkinlerin ilgisine muhtaçtır, bu doğru. Ancak en yakınlarını bile sürekli başında istemez, dinlenip uyuma ihtiyacı vardır.
02-     Ağlayan bir bebek cevap ister. Üstelik ne kadar küçükse cevap verme süreniz o kadar kısa olmalıdır. İlginiz onu şımartmaz, bebeğe onu sevdiğinizi ve anladığınızı gösterir.
03-     Bebek gaz sancısıyla ağlıyorsa, bacaklarını bedenine doğru çekmeniz iyi sonuç verir. Her bacağı dönüşümlü olarak bükerek gövdesine hafifce bastırmanız fazla gazın dışarı çıkmasını sağlar.

“Ebeveynliğin, bir dizi yürekli ve basit işler gerektiğini anımsadım. Çocuklarımız için, elimizden gelenin en iyisini zevk ve şefkatle yaptığımız anlarda, onları sevmeyi tekrar öğreniriz. Bu arada hem çocuklarımızın, hem de biz ebeveynlerin ihtiyaçları ve becerileri değişir durur.” (Mary Lou Rozdilsky)
“Çocukluk mantığın uykusudur.” (Thomas Fuller)

Çocuğunuz öfkeyle karşınıza dikiliyor ve size meydan okuyor mu? Onun nereye gittiğini bilmiyor, meraktan çatlıyorsunuz ve gelince de size hiçbir şey söylemek istemiyor mu? Evde hiçbir şey yapmak zorunda olmadığını, doğmayı kendisinin istemediğini ve bu sebepten sizin ona bakmakla yükümlü olduğunuzu söylüyor mu? İnanç ve değerleriniz çocuğunuzun inanç ve değerleriyle çatışıyor mu? İsteklerini yerine getirmediğinizden şikâyet ediyor mu? Bu soruların hepsine “hayır” cevabı verecek anne-babaların sayısı çok azdır. Çünkü her çocuğun çeşitli istekleri olur, davranışla ilgili veya hissî problemleri bulunabilir. Meselâ, arkadaşı veya kardeşiyle iyi geçinemez, sürekli yeni eşya veya giyim ister, okul ve ödevler sıkıcı gelir, sizin uygun görmediğiniz kişilerle arkadaşlık eder; hattâ yatma kalkma saati, yemesi, odasını düzenlemesi, hafta sonu ve boş zamanını nasıl değerlendireceği konularında anne-babasıyla anlaşamaz.

Çocuklarımız varsa ve onlara sahip çıkabiliyorsak “yarınlar bizimdir” diyebiliriz. Çocuklarına değer veren milletler ve devletler “ümit ve her şeyi” olarak görürler onları…
En güzel düşler, güzide hayaller, muazzam ve geniş ufuklu düşünceler hep çocuklar içindir. En zirve sevgiler ve çoşkular da yine onlar içindir…

İşten yorgun ve çoğu zaman sinirli dönüyorsunuz ve çocuklarla oynamaya gücünüz yok. Anne olduğunuzda “Kariyer de yaparım çocuk da yetiştirebilirim.” iddiası solar ve gücünü kaybeder, bu ise sizi üzer ve suçluluk hissetmeye başlarsınız…
Hem iş, hem çocuk bakımını aynı anda başarabilmenin yolları nelerdir?

*    Çocuklar, Allah’ın san’at harikalarıyla, tabiat şahikalarıyla donattığı binbir türlü güzelliklerle ve şirinliklerle ilgilenmeyi merak sararlar. Bu durumda onlarla katiyyetle alay etmeyin. Onların bu ilgi ve meraklarını hafife almayın.
*    Çocuklarınızın dimağlarının, beyinlerinin, fikir mercilerinin, ruh dünyalarının tazeliğini koruyun, pırıl pırıllığını muhafaza edin. Asla dumura, çöküntüye uğratmayın. Onların zihinlerini bulandıracak hiçbir girişimde bulunmayın.
*    Çocuklarınızın tefekkür hislerini, üretme duygularını, geniş ufuklu olma buudlarını köreltmeyin. Onların daha çocukken tökezletmeyin.